"ქუჯი 2025". - ერთი მეგრულენოვანი ლექსის კონკურსი.

გამარჯვებული ლექსი 

თოლიგეს

ბორჯი მურიცხო გუმაჭვარჭვალუდ

დო ცას ვოსხუპუდ ბაღანაცალო,

მარა ნჯღელი რდჷ ჩქიმი თოლეფი,

გურსუ ღორონთი ალნანწყვაცალო.

მირე ირჩქილე სქანი ხონარსჷ,

გოკოდა ჸუსუ ქალაღვარენი?!

გურსუ ჸოროფა გილაგაგანსჷ

დო ვამიჩქ მუჭო გინიბწამენი.

ტანს გეუფათქჷ რგილ უფისჷ დო

ხვალახობასჷ გუთმოსოფანსჷ.

მა ფაფათიაშჲ ფურცელეფს ბგუქუ,

ჸოროფილეფიშჲ აკნასოფასჷ.

მემჩქჷნ, ებჩირთი თინი შარეფსჷ,

მარდიშჲ ვენთხანსჷ შური დიორდე.

მოკო ამსერი ეშე ჭვენდასჷ

დო ოსინთეშე მუნმიფიორდე.

მარა ირზამუდ,

შკირტუდ,

ირზამუდ,

მუთ იფაფუდუ დუცუ არზეფი,

შუხიქ გოსოფუ დიხაუჩა დო

სახეს ქუგმოჸინ ნოსხერ წანეფი...

ჯეგეშ ხვამათჷ ბჯუნუნდჲ გოთანას,

კოჩიში ხვალე ტანი მიღუდუ.

ნუზუს მირზუდუ წირდე დაჩხირი,

ნამუთ ვაბჭუნდ დო ზისხირს მიფუნდუ.

ღუმა მოძირუდ თი ბორჯიშჲ ღმალა

დო ჩარცხიება ჩქიმი რინაში.

კაკალჲ გურიში წყუნაფშ უკული

ბირა ვაოფე მაფშალიაში.

ვორწყედჲ ნირსეფს დო ბჟაში იქილე,

მუჭო ირცხონუნდ თუმას ცირაცენჲ,

მა ანგელოსიშჲ თოლით გორწყედი,

გომურუჟელი პოეზიაშე.

 მეგრულიდან თარგმნა როზა ტ. ზარანდიამ.

თოლიგეს¹

ჟამი ვარსკვლავად მიციმციმებდა,

ნორჩი ბალღივით ჩავეკონე ცას,

მაგრამ ამემღვრა მე თვალთახედვა,

თითქოს ღვთის ზვავი სულს ჩამოექცა.

ვის გააგონებ, ნეტავი, შენს ხმას,

რომც განწირულად ჩაჰყვირო ყურში,

გულს სიყვარული შემომეხიზნა,

არ მახსოვს, საით ვიდოდი გუშინ.

ტანზე დამასხდა ცივ ოფლად დარდი,

მარტოობამაც მაცვა მანტია,

თეთრი გვირილის იმ ფურცლებს ვგავდი,

შეყვარებულებს რომ უფანტიათ.

მგონია, ავცდი გზებსა და ხიდებს,

მადლის მისხალსაც ვერსად მივაგენ,

მინდა, ამაღამ პირუკუ წვიმდეს

და სარკმელიდან შემომილაღდე…

აინთო, ჩაქრა, აინთო ზეცა

და ამირია თავში ფიქრები,

მიწა გააპო მეხმა უეცრად

და შემაყინა სახეზე წლები .

ჯეგეს² ლოცვებით ვკოცნიდი დილას

კაცის ტანით და მიწით წუღებად,

ნაძვებში მენთო კოცონი წმინდა,

რომ არ მწვავდა და სისხლს მიდუღებდა.

წუხელ მესიზმრა იმ ჟამის დამღა

და განტევება სულდგმისგან სულის,

და გულის გულის ტკივილით დაღლას

არ მოჰყოლია ჰანგი ბულბულის.

ვხედავდი ნისლებს, ცას – მზის ბუდემდის,

ცის ასულს ვარცხნის მზე მზის სხივითა,

მე ანგელოსის თვალით ვუცქერდი,

ამ ქიმერული პოეზიიდან.

—------------

¹ თოლიგე – თვალისჩინი, ძვირფასი; შენს თვალებს ვენაცვალე;

² ჯეგე -- წმინდა გიორგი.